Oawend⸗sproch
Deen woar den Dag, de Noaat es deen,
vunn dir hunn Moand un Stären! ihren Scheen,
do hest se unn den Himmel gesaat
un seen Oawend jiddem Dag gemaate,
hest selwer umm sibten Dag gerout,
haal hente uus dremme enn Herz un Hout.
Den Dag es hin, de Noaat fängt unn,
verzeih, wat eech gesendigt hunn,
eech hiawens meen Gesiht zou dir,
wend doo deen Angesiht zou mir,
un loaß dein Aaen bei mir senn,
doo waachst un waachst un schliefst neett enn.
Kän Lilich woar hauts, de doo hest begäaß,
kän Lilich es hent', de et schunn hett begäaß,
fir jidden Vuggels hest doo gesorgt,
jidde Vuggel dankt dir, dat alles horcht.
Dank och vunn mir mett Herz un Moonndo,
fir deinen Dag, fir Ränio un Soonn.
Doo leßest de goolden Lätern stoan
zou Jakobs Haaptie, un Engel goan
vunn dir zou himmis, vunn himm zou dir,
1Sterne. 2jedem Tag gemacht. 3 heut nacht. 4drum. S5 hebe.
6 heut. 7 heute nacht. 8 jeden Vogel. 9 Mund. 10 Regen. 11Leiter.
12 Haupt. 13 ihm.
3