Er werd vielleicht aach net mehr gekönnt hon, Großmutter, sa ich. Wann m'r so
lang in dr Stadt is un dort in die Schul geht. —
Jo, wirklich? fallt sie mir in die Red, das möcht dir so passe, du Schlingl, —
net mehr gekönnt — grad als wenn m'r das vergesse könnt. Hall liewer 's Maul
un hör zu; Wo han ich awer norr uffgehört?
Wo dr Ferdnand 's Schwäwisch redde vergess' hot, brüllen alli.
Richtich, er hot norr immer hochdeitsch geplappert, is mitte im Summer mit
Händsche gang un hot sich, wann'r am Stall vorbei gang is, die Nas' zugehall.
Der Alte hot das net leide könne un hot'm manchesmol gesat, Bu, redd wie dr
de Schnawel gewachst is. Der Ferdnand awer hot norr ai üwerleener Blick for
sei Vatter gehatt un hot weider gemacht wie 's ehm gepaßt hot.
Das hot'r so lang gemacht, bis'n sei Mutter mol hergenomm unm die Levite
gelest hot. Er hot ihr aach versproch, daß'r dehemm norr schwäwisch redde un
aach mehr Interesse for die Wertschaft zaie werd.
Er hot aach nor gezait. Ich kann eich awer san, Kinner, er is kuriert worr un
gehörich. Hört norr, wie 's zugang is:
In ai'm schöne Morjet kommt dr Ferdnand raus, geht in de Kuhstall — un
denkt eich, er hot sich noch net mol die Nas' zugehall — guckt sich die Küh, die
Kälwer un alles, was im Stall is, an, un zait Interesse. Vun dort geht'r in
die Scheier un trefft sei Vatter.
Der Alte, wie'r ne komme sieht, stellt'r sei Reche, mit dem er grad romhantiert
hot, an die Tennwand un guckt'm Ferdnand ingeje.
Gut Morje, mat der, was macht Ihr da Vater? Ihr solltet wirklich das Ar⸗
beiten schon sein lassen; ich glaube, Ihr hättet schon genug gearbeitet in Euerm
Leben.
Schwewel net Bu, weil ich bin heit net uffgelet drzu. Gearweit muß werre un
s is aach ganz gleich, wer's tut.
Inzwische guckt sich dr Ferdnand in dr Scheier um un mit aim — „Ach! was seh
ich denn da, eine Maschine? was ist das für eine, Vater?“ — geht'r uff die
nei Sämaschin los un betracht se vun alle Seite.
Das is aini vun de neie Sämaschine. Im Winter is do ai Agent rom geloff un
hot mir se uffgehängt. Koscht ai Haufe Geld, is awwer gut.
Das ist ja sehr interessant, sat der Ferdnand un geht vun dr Sämaschin zu de
eisne Eje, zum eisne Plug un kommt aach an die Tennewand un sieht de Reche,
denne sei Vatter zufälliger Weiss mit de Zäne auswärts an die Wand gestellt
hot, un frot, — „was ist das für ein Ding?“ — indem er ai Schritt geje de
Reche macht. Der hot'm awer lanich druff geantwort. Un dr Ferdnand hot aach
gleich drno gewißt, was das for ai Ding is.
Er hot nämlich, wie'r geeh die Tennwand gang is, 'm Reche uff die Zänn getret
un dr Rechestiel hot'm ai ganz gewaltiches an de Kopp geschla.
„Du verfluchter Reche!“ — ruft dr Ferdnand in ganz unverfälschtem Schwä—
wisch un reibt sich die Stern; — „das tut awer weh!“ — sat'r zu seim Vaͤtter.
„Worum hot'r 'n aach so hing'stellt, Ihr hotn jo aach annerscht hinstelle könne!“
„Hon ich?“ sat dr Alte un lacht, daß'm die Aue tränen. „Du liewer Himmel,
hon ich dann gewißt, daß du net mehr waischt, was ai Reche is un daß du'm so
ungeschickt uff die Zänn trete werscht? Un wann ich gewißt hätt, daß ai Schlag
an de Kopp so ai gutes Mittel is for dei Erinnerungsvermöje uffzufrische, ich
hätt de Reche schun vor vier oder fünf Johr an die Tennwand gestellt!“
(Mitgeteilt von Jakob Rau in Tereblecea nonag Bucovina)