Unfere Saar 1934 35, Hr. 4/5
der Neckel, der wo dö Schandarm wör, -- on der mer schwär
of de Latt hodden, .- erwetscht on met dick Sä’ler zugebonn.
Mer wören noch an de Arwet. Wie Indianer senn mer om
der herom gedanzt. - Lö iwer ämöl heren mer de schwer
Feschdongsdier ofgehn on heren kommt der Wallmäschder
met zwei Poschden. Der hat van weitem geschrie „Heut
kommt ihr Stinkerten all en de Prisson“. -- Wat machen! Der
Neckel konnten mer nemmeh ofbennen. Der ha’mer leihen
lössen. Onser Hauptmann hat van owen gepeff: et Signal,
wann et brenzlich wör. --- Mir all de Wall roff gedozt zu
er. — Än Auenbleck Iwerlegung — on de Louis — onser
Hauptmann, sa’t: „Allegaren de Wall ronner en de Grawen.
Eich voschtoppen meich en de schtenkigen Gang on gesinn,
eß eich der Neckel helfen.“ .— Wat haschde, wat kannschde,
mir hann ons all die hoch Mauer ronner gelöß. Dat wör
eppes. -- Wie mer onnen ankomm senn, hött der än et
Gesicht verschameriert, der anner hat aus de Nas geblut, der
anner hödd den Arem voschtaucht, der anner hödd e Loch
em Kopp, der anner — on dat wör eich — han mer e nau
Box, -- die eich an der Da’g for et erscht Möl anhött, —
van owen beß onnen offgereß. Mer han ons onnen en de
Grawen, trotzdem et ons en all Gliedder wehgedön hat,
voller Fräd angeguckt, eß mer glecklich aus de Auen van
der wuscht Wallmäschder wören. For der wör et e Wonner,
wie er ons van owen gesinn hödd. Die swai Soldaten senn
hennenherom en de Walleräwen gela’f. for ons ße fänken.
Seite 87
Awer mir hodden e Vorschprong van meh als 100 Meter on
zenn gela’f beß an’t Enn van’t Glaßi. Währenddem der
Wallmäschder noch owen am Schennen wör, hödd onser
Hauptmann der Neckel et Säl abgebonn on die swai senn
wie de Katzen iwer die hoch Feschtongsdier gekrawelt on
hann sich denn gemach. Außer Odem senn mer sesammen
bei onser alter Musiklehrer, der Familienvadder Voltmer, en
de Reduiwahnung ankomm. Mamm Voltmer wör e gudd
Fra’ on hat der än Plaschder of de Backen on of de Schtier
zemach, der anner et Blut aus’t Gesicht gebozt, der anner
Nasdiecher genn for et Nasenbluden. Nurm eich met de
verreß Box ben iwrig bliew. Grad en der Auenbleck gesinn
sich et Nähbäbchen, wat van de Kerchhof komm eß. Dat
hat mei Papa kannt, eß et mer dö schlecht gang wär, wenn
zer meich so met die gudd Box gesinn hätt. Nurm döfor hodd
sich Angscht! -. Also — hat dat gudd Bäbchen mir de Box
am Leiw gefleckt, so gudd et gang eß. Mei gudd Mama
nat e Schreck krie’t; die wör nurm froh, eß mer häl dehämm
wören. Am nächschde Morgen wör en’t Kolleg angeschla’:
„Die Schüler, die gestern im Tambour Aster waren, sollen
sich sofort beim Direktor melden.‘
Käner van ons eß hingang, trotzdem der Tirekter sei Buw,
der Theodor, debei wör. Der hat niemöls neischt verröt. Mir
sen awwer nemmeh znt Tambour Aster gang on dömit eß
e ganz Schteck Indianer-Poesie aus ons Lewen for emmer
verschwonn.
Der a’rm Michel.
(Saarlouiser Mundart.) Von EugenBurtar.
Der a’rm Michel, e Bauernknecht,
Wo sein ganz Lewen lang schlecht on recht
Geschafft hott on sich abgeplöt
Va’n morjens beß öwends en Mieh on Not,
On neischt gewonn hat all die Jö’r
Wie e krommer Bockel on grö Hör,
EB entlich so weit,
Daß er sich fo se schderwen leit.
Der Paschdor kommt, hert sei Beicht
On macht’m Michel et Gewessen leicht
On macht ’n fe’rtich fo de lätscht groß Röä’s,
Va’n die noch käner zreck komm eß, so vill ma wä’ß.
Er setzt sich bei’'m: „Michel“, sa’t er, „fo Auch eß
mer net bang,
Dir hann auer Lewen lang
Als gudder Krescht auer Flicht gedö’n;
Döfor kri’n Dir jetz a’ch de himmlischen Lohn!
Dun en Fridden auer A’uen ßu
On gehn en en Gottes Namen en de ewich Ruh!“
Do guckt ’n der Michel traurig a’n:
„Vozeihn, Här Paschdor, dö glawen eich net dran,
Ruh geffdet fo meich a’ch dö owen net!
Schaffen moß eich secher nommöl frih on schbät!
Morjens häschdet — dat wäß eich schonn:
„Michel, off, on heiz de Sonn!“
Öwends: „Michel, botz de Schdä’ren!
Michel, de moscht a’ch de Melchschdröß kehren!
Michel, hänk de Mönd eraus!
Michel, blöß der Schdären dö aus!“
On sonscht noch: Michel loß renen! Michel loß schne’n
Michel, l1oß jetz en Lefftjin weh'’n,
Michel, laf on schbreng jetzonner,
Schnell, holl möl e Schdormwend ronner!
Jetz loß donnern! - Jetz loß bletzen!
Michel, de moscht noch de Donnerkeil schbetzen
O, Här Paschdor, et bleift sich gleich,
Ob eich off de Welt ben odder em Himmelreich:
Schaffen mossen eich emmerzu,
Eich armer Michel kri’n kä Ruh!‘
(Veröffentlicht in der Schrift von Dr. N. Fox, Saarlouiser
Mundarten.)
Probenummern dieser Zeitschrift
besonders zu Werbezwecken,
können Interessenten zu jeder
Zeit vom Verlage beziehen.