ha:lanı — halt — gohäil “halten”
fallen — fül — gofal ‘fallen’
gän (= gä:n, gein, gein) — giB. — gan. “gehen
ferkon fin. —- gofarn. fangen’
henkan hi'n. gaha‘n. hängen’
rdä:don rt gard:t “raten”
blä:zan 5l:s gablä:s “blasen”
8lä:fon ef gaslä:f ‘schlafen’
Zä:don San ga$ät “scheiden
losan galas ‘lassen’
läfon galaf ‘aufen’
Sda:son gasdüs “stoßen”
roö:fen — garo:f “rufen”.
Außer den angeführten Verben haft sich eine ganze Anzahl dieser
Klasse erhalten. Das Präteritum fehlt bei häsar ‘heischen’, “fordern”,
‘betteln” und haA:an ‘hauen’.
Zu den schwachen Verben sind übergetreten: zaltsan ‘salzen’ —
veltson ‘wälzen” — va'l.an ‘wallen’' — ba'n.an bannen’ — Sba'n.on
‘spannen’ — flö:xen “fluchen’ — bau.an “bauen”.
ferkan und henkan haben transitive und intransitive Bedeutung
(uferkoan ‘anfangen ”).
8 162 [162]. Die Präteritopräsentia.
Die Präteritopräsentia unterscheiden sich in der Flexion von den
übrigen Verben auch in der Mundart durch den starken Vokalwechsel
innerhalb der Numeri.
1. vesan ‘wissen’: Praes. Ind.: väs — väst — väs — vesm —
vest — vesan; Praet.: vost; Conj. Praet.: vest; Part. Praet.: gavost.
9. ke'n.an ‘können’: Praes. Ind.: kan (= kan.) kanst — kan
(ka'n.), ka — ken.on — ken.t — ke'n.on; Praet. Ind.: kont — Praet.
Conj.: kent — Part. Praet.: gakont.
3. dorafen ‘dürfen’: Praes. Ind.: deraf — dorefst — deraf — derafan
— deroft — derafan; Praet. Ind.: doraft; Praet. Coni.: deraft, deroft;
Part. Praet.: gadoroaft.
4. mejjan ‘mögen’ (selten): Praes. Ind.: md: — ma:x$t — mä:x
— meijan — me:yt — me;jon; Praet. Conj.: m?:xt. Die übrigen Formen
fehlen.
5. mi:san. ‘müssen’: mos — most — mos — mosan — most —
mosan sind die Formen des Praes. Ind.; Praet. Ind.: most usw.; Praet.
Conj.: mist (Nebenform: mi:t$t und mest) usw.; Part. Praet.: gamost,
Zu den sw. v. sind übergegangen: ddxan ‘taugen’ — go'n.an