48
Alter und Krankheit entkräftet, verzichtete auf den
bischöflichen Stuhl zu Gunsten Cuno’s, seines Coadjutors,
und wählte sich das schön gelegene, von ihm stets
bevorzugte Schloss von Saarburg zum Wohnsitz, woselbst
er fünf Jahre verlebte und am 10. Febr. 1307
gestorben ist. Er Hess die nun zugeworfene Pfütze,
die bis in’s Saarbeet sich senkte, graben und mit einer
festen Mauer aus Quadern umgeben. Ihm waren zu
seinem Lebensunterhalt 200 Malter Weizen, 300 M.
Korn, 20 Fuder Rheinwein und 30 Fuder Moselwein
und 6000 Goldgulden angewiesen.
Insuper Boémundum podagra senioque gravatum
Cunoni (C. von Falkenstein 1362 f 1388) Moguntino
Canonico, quem prius coadjutorem acciverat, episcopatum
resignasse refert Anno Chr. 1362 pro sustentatione
sui oppido et arce Sarburg cum attinentiis, dum viveret,
retento. (Kyriand. T. XV p. 156.)
Boemundus praeter senectae incommoda fatali etiam
podagra laborans castrum sibi Saraburgum delegit, quod
unicum in votis habuerat, deo imposterum sibique vacaturus.
Atque ita archiepiscopus arcis ut naturali
praesidio firmissimae, sic subterlambentis tacite fluminis
et vicinorum collium amoenitate feracique proventu nobilis,
habitatione delectatus tranquille pieque consenuit. Boemundus
in secessu Sarburgi annis quinque praeterlapsis
mortuus est 1267 Sarburgensem arcem puteo attitudine
incredibili, rupe excelsa atque durissima ad imum usque
pertusa, necessario imprimis opere nobilitavit Boemundus,
cujus aqua subluentis crepidinem sarae fluminis alveum