Full text : Studien zur Geschichte der Grafen von Dagsburg-Egisheim

4.  oder  5.  September  des  Jahres  1089  anläßlich  der  Verhandlungen  über  einen
Friedensschluß  mit  dem  Straßburger  Bischof  ermordet357.
Die  Gemahlin  Hugos  VI.  wird  in  den  beiden  bereits  zitierten  Touler  Urkunden  aus
dem  Jahre  1091  erwähnt,  allerdings  ohne  Namennennung358.  Die  in  der  Forschung

357  Bemoldi  Chronicon,  MGH  SS  V,  ad  1089,  S.  449:  Ugo  comes  de  Eginisheim,  indefessus
miles  sancti  Petri,  set  nimium  credulus  Slrazburgensi  pseudoepiscopo,  a  servientibus
eiusdem  episcopi  occiditur  in  cubiculo  ipsius,  cum  ipso  ad  dormiendum  collocatus,  2.
Non.  Septembris,  vgl.  den  Bericht  der  von  Bernold  abhängigen  Annales  Marbacenses,  S.
36:  Eodem  anno  Hugo  comes  de  Egensheim,  indefessus  miles  sancti  Petri,  sed  nimium
credulus  Ottoni  Argentinensi  pseudoepiscopo,  a  servientibus  eiusdem  episcopi  Haselahe
occiditur  in  cubiculo,  cum  ipso  ad  dormiendum  collocatus;  siehe  dazu  aus  Sicht  der
kaiserlichen  Anhängerschaft  den  Liber  de  unitate  ecclesiae  conservanda,  S.  263,
allerdings  zum  Jahr  1090:  Eodem  etiam  anno  ...  Hug  potenlissimus  comes  Alsaciae  post
multa  crudelia,  quae  fecerat  vel  in  ecclesia  vel  in  re  publica,  occisus  est.  De  talibus
dicitur  a  Domino  per  Zachariam  prophetatn  ad  Zorobabel  ducem  luda:  Non  in  exercitu
nec  in  robore  superabis  adversarios,  sed  in  spiritu  meo,  hoc  est  in  observatione  legis
Dei,  dicit  Dominus  exercituum.  Fuit  enim  imperator  tunc  in  Italia,  quando  haec  circa
adversarios  suos  sunt  gesta;  ...  Sicut  enim  supra  dictum  est,  nominati  illi  principes
regni,  immo  destructores  regni  perierunt  anno  MIJCXXX.  ab  incarnatione  Domini,
Annales  Ottenburani,  ed.  G.  H.  Pertz,  MGH  SS  V,  ad  1090,  S.  8:  Hugo  quoque  comes
Alsatiae  peremptus  est\  den  ausführlichsten  Bericht  gibt  das  aus  dem  14.  Jahrhundert
stammende  Chronicon  Mediani-monasterii  authore  Joanne  de  Bayon,  lib.  Il,  cap.  83,  col.
231  f.:  Nonis  denique  Septembris  Hugonis  comitis  generis  Sophiœ  cum  Ludovico  Comite
pridem  nuptœ,  occisus  nimis  acer  &  subitus  fuit;...  Denique  cum  in  suburbio  Argentine
quod  sermone  Accolarum  Halleim  vocatur,  is  Comes  ab  urbis  Episcopo  pransum
invitatus,  cœnâ  etiam  peractâ,  post  longa  dispositionum  consilia  quibus  plurimam
noctem  verterant,  thalamus  ipse  Pontificis  dormitum  eos  insimul  locasset,  Sigifridus
Pincerna  cujus  collegce  patrem,  sibi  verd  prcefatus  Comes  fratrem,  olim  graviter
mortificaverat:  hi  duo  ipsam  cum  fidissimis  cameram  irrumpentes,  cum  prœsulem  ab
intus  propulsassent,  jam  dictum  Hugonem  somno  quidem  sopitum  multis  vulnerum
lacerantes  ictibus,  cum  quatuor  vel  quinque  nobili  genere  pedissequis  interemerunt.  Sed
hujus  ccedis  quanquam  Pontificem  plerique  insontem,  aliqui  tamen  non  inexpertem  fore
ob  illam  tnaximè  notam  arbitrantur,  quod  dum  ante  triennium  obsidionem  castelli
(Cakibudi  barbarum  idioma  nuncupat)  per  anni  metam  seduld  peragit  matutino  quodam
prœdictus  Hugo  illis  quietum  reclinantibus  hostiliter  irrumpens  ...  post  multum
sanguinis  plures  captivos  adduxit,  reliquosque  vix  camisiis  tectos  fugere  compellens,
prœsulem  ipsum  spoliatum  cunctis...  episcopii,  cum  plurimo  dedecore  oppido  eliminavit,
das  heute  verlorene  Altdorfer  Nekrolog  gibt  als  Todestag  den  5.  September  an.  Siehe
Grandidœr,  Œuvres,  2.  Bd.,  S.  144,  Anm.  3:  Nonas  septembris  Hugo  cornes  et  cum  illo
quatuor  milites,  Bertolf,  Egelolf  et  duo  Ijamberti,  obierunt  anno  1089,  vgl.  RegBfeStr.  I,
Nr.  342,  S.  292.
358  Siehe  die  Urkunde  von  Bischof  Pibo  von  Toul  aus  dem  Jahr  1091,  abgedruckt  bei
Douche,  Actes,  Nr.  24,  S.  139  ff.:  Siquidem  strenuus  comes  Hugo  de  Dalborl,
venerabilis  Henrici  filius  intrinsecus  Dei  tactus  inspiratione  et  nobilis  prosapiae  beati
Leonis  de  qua  descenderat,  ductus  dulcedine,  praedictam  villam  [=  Marthemont]
assensu  conjugis  suae  et  heredum  suorum,  a  quodam  magno  beneficio  quod  a  nobis
tenebat,  avulsam,  de  manu  sua  emisit  et  exclusa  omni  hereditaria  postulatione,  in
nostram  dominicam  minum  reposuit  nihilque  donationis  vel  advocatiae,  nihil  omnino
juris  alicujus,  in  manu  sua  retinuit  (Zitat  ebda.,  S.  139).  Urkunde  des  Luctolf,
abgedruckt  bei  Douche,  Actes,  Nr.23,  S.  134-138:  Habeat  autem  idem  piissimus  comes
Hugo  magnum  et  antiquum  beneficium  de  eodem  venerabili  episcopo;  ex  hoc  beneficio
quandam  villam  quam  dicunt  Martinimontem  avulsam,  uterque  comes  et  comitissa  de

64
            
Waiting...

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.