Full text : Studien zur Geschichte der Grafen von Dagsburg-Egisheim

Inzwischen  rüsteten  die  Pfirter  Grafen  zum  erneuten  Kampf  gegen  den  Bischof  und
sperrten  den  Handelsverkehr  zu  Wasser  und  zu  1  mide,  um  die  Stadt  Straßburg  und
das  Bistum  zu  schädigen1384.  Auch  König  Heinrich  (VII.)  griff  im  Spätsommer  des
Jahres  1229  militärisch  in  den  Konflikt  ein.  Er  belagerte  Straßburg,  anscheinend
nicht  mit  großem  Erfolg1385.  Im  Frühjar  1230  kam  es  schließlich  unter  Vermittlung
des  Abtes  Konrad  von  St.  Gallen  zu  einer  Versöhnung  zwischen  dem  Bischof  und
Heinrich  (VII.),  bei  der  der  Bischof  eine  beträchtliche  Geldleistung  gegenüber  dem
König  erbrachte1386.  Kurze  Zeit  später  kam  es  auch  zu  einem  Friedensschluß
zwischen  Bischof  und  den  Grafen  von  Pfirt1387,  der  ein  vorläufiges  Ende  des  Konfliktes
  um  die  ehemaligen  oberelsässischen  Güter  der  Dagsburger  Grafen  brachte,
die  der  Bischof  nun  in  seinen  Händen  hielt1388.
Am  29.  September  1234  kam  schließlich  auch  eine  Vereinbarung  zwischen  Berthold
  von  Teck  und  der  Abtei  Haute-Seille  wegen  der  strittigen  Altdorfer  Güter

castro  autem  Eginisheim  et  suorum  pertinentiis  nos  et  ecclesiam  nostram  promisit
nunquam  aliqualiter  impetiturum,  ipse  et  sui  heredes  a  se  processuri;  aliis  autem
castris,  bonis,  et  juribus  universis  a  Marchionibus  emptis  preter  ea  que  sibi
concessimus  infeudum  erga  nos  et  ecclesiam  Argentinensem  inlegraliter  renuntiavit.
1384  Siehe  dazu  Annales  Marbacenses,  ad  1228,  S.  92:  Ex  hoc  autem  Pfirritenses  et  civitates
regis,  tantum  pudorem  et  rerum  amissionem  non  ferentes,  commoti  sunt  ira  vehementi,
cum  etiam  regis  indignatio  super  hoc  accensa  fuisset.  Et  augmento  postmodum
exercitu,  sequenti  videlicet  anno,  villas  episcopi  plurimas  incendio  concretnantes
depopulati  sunt;  Conradi  de  Fabaria  Casuum  S.  Galli  continuatio  III,  ed.  I  v.  ARX,
MGH  SS  II,  S.  181:  Unde  rex  permotus,  omnia  ipsis  oscluseral  itinera,  Reno,  mari,
terraque,  dampnumque  maximum  in  mercibus  vendendis  et  emendis  accipiebant
RegBfeStr.  II,  Nr.  944,  S.  52  f.
1385  MGH  Const  II,  Nr.  322:  Reversi  de  Bawaria  cum  triumpho  alium  collegimus  exercitum
ad  obsidendum  apud  Argentinam  predictum  cardinalem,  qui  ut  dictum  est.
Alemanniam  intraverat  ad  impedimentum  et  humiliationem  imperatorie  maiestatis;
Chronicon  Ebersheimense,  MGH  SS  XXIII,  S.  452:  Rex,  comperta  suorum
destitutione,  se  pro  valetudine  contra  civitatem  Argentinensem  instaurat  obsidione;
Conradi  de  Fabaria  Casuum  S.  Galli  continuatio  III,  MGH  SS  II,  S.  181:  Rex  itaque
cardinalem  illum  cum  haberet  suspectum,  omnia  sibi  de  civitate  exire  volenti
obscluserat  non  minus  itinera.  RegBfeStr.  II,  Nr.  952,  S.  54  f.
1386  Annales  Marbacenses,  ad  1230,  S.  93:  Annuente  misericordia  Dei  et  compaciente
miseriis  hominum  reconciliati  sunt  rex  Heinricus  et  episcopus  Argentinensis;  et  pace
reddita  siluit  et  quievit  terra  et  tumultu  bellorum;  Conradi  de  Fabaria  Casuum  S.  Galli
continuatio  III,  MGH  SS  II,  S.  181:  Post  discessum  igitur  cardinalis  a  civitate
Argentina,  pacato  aliquantum  regis  anitno,  Argentinam  veniens  paci  reformande  cum
dedisset  operam,  dato  argento  non  modico,  ipso  venerabili  mediante  abbate,  ipsius
recuperaverunt  graciam.  Rogatus  itaque  abbas  a  burgensibus  post  maximas  graciarum
actiones  pro  reconciliacione  regis  20(fias  marcos  argenti  recepit  ab  ipsis.  RegBfeStr.
II,  Nr.  958,  S.  55.
1387  RegBfeStr.  II,  Nr.  961,  S.  56.  Daß  der  Friedensschluß  mediante  Heinrico  Friderici  filio
zustande  gekommen  ist,  wie  in  der  Literatur  und  in  RegBfeStr.  II  behauptet  wird,  kann
aus  den  dort  aufgelisteten  Quellen  nicht  festgestellt  werden.  Auch  bei  dem  im  Regest
angegebenen  F.  GuiLLlMANN,  De  episcopis  Argentinensibus,  Friburgi  Brisgoia  1608,
S.  275,  findet  sich  kein  Hinweis  auf  eine  Vermittlung  des  Friedens  durch  den  König.
1388  Eg  sjnci  bis  zum  Tode  Bertholds  von  Teck  keine  Auseinandersetzungen  des  Bischofs
mit  den  Pfirter  Grafen  mehr  bekannt.  Erst  unter  Bischof  Heinrich  III.  ist  ein
nochmaliges  Aufflackem  des  Streites  zu  beobachten.  Siehe  unten,  S.  389  f.

386
            
Waiting...

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.