einem Hof tag des Königs in Würzburg, zu dem Bischof Hugo ebenfalls seinen in
dieser Angelegenheit schon erprobten Kanoniker Hermann von Salm geschickt
hatte, die endgültige Zuerkennung von Moha und Waleffe an den Lütticher Bischof
durch König Heinrich (VII ). ln der von Heinrich (VII.) ausgestellten Urkunde
bestätigt dieser die Verfügung seines Vaters1286. Heinrich von Brabant sali nun
keine Chancen mehr, seine Ansprüche auf die ehemaligen dagsburgisehen Gebiete
an der Maas durchzusetzen, und so kam es am 29. August 1227 in Waremme zum
endgültigen Verzicht des Herzogs auf Moha und Waleffe, der in einer ganzen Reihe
von Urkunden und Erklärungen dokumentiert ist, da Bischof Hugo von Lüttich
diesmal sicher gehen wollte. So gab Herzog Heinrich an diesem Tag eine Erklärung
gegenüber dem Lütticher Bischof ab, daß er auf Moha und Waleffe endgültig
verzichten werde1287. Ebenfalls bestätigte der Herzog am 29. August 1227
gegenüber dem Metropoliten des Lütticher Bischofs, dem Erzbischof von Köln, und
Vertretern des Kölner Domkapitels seinen Verzicht1288. Der Kölner Erzbischof
Heinrich von Müllenark und das Kölner Domkapitel bestätigten und erklärten noch
im September in jeweils eigenen Urkunden und einer gemeinsam abgefaßten dritten
allodio predicto dignaremur confirmationis nostre munimine roborare. Nos igitur
attendentes grata et devota servicia prefati episcopi que nobis exibuit hactenus et in
antea exibere poterit gratiora, pro salute nostra et remedio animarum divorum
augustorum parentutn nostrorum, dictum allodium cum omnibus iusticiis et pertinendis
suis, sicut idem cotnes eis gratuita voluntate concessit et iuste potuit concessisse ac in
scripto eius publico apertius continetur, ipsi episcopo et sancte Leodiensi ecclesie de
solita benignitatis nostre gratia in perpetuum confirmamus; mandantes et firmiter
inhibentes quatinus nulla persona alta vel humilis, ecclesiastica vel secularis, dictum
episcopum aut ecclesiam suam de prefato allodio contra hanc nostre confirmationis
paginam ausu temerario molestare seu impedire presumat; quod si presumpserit,
indignationem nostram se noverit incursurum, weiterer Druck bei Winkh.ma.NN, Acta,
2. Bd., Nr. 281, S. 256; siehe auch Aegidn Aureaevallensis Gesta episcoporum
I^eodiensium, MGH SS XXV, lib. III, cap. 96, S. 120.
1286 Druck in: Bormans u. Schoolmeesters, Cartulaire 1, Nr. 157, S. 220 f.: Per presens
scriptum notum Jacimus universis imperii fidelibus presentibus et Juturis, quod
Hermannus de Samis canonicus et nuncius episcopi Leodiensis dilecti principis nostri,
veniens ad nostram presendam exposuit coram nobis quod comes Albertus de Daburg
dudum eidem episcopo et ecclesie sue quoddam allodium quod est in loco qui dicitur
Musau et Wallauium cum omnibus iusticiis et pertinendis suis concessit liberaliter et
donavit. Es folgt die im Wortlaut fast mit der kaiserlichen Bestätigung (siehe Anm.
1285) identische Bestätigung durch König Heinrich (VII.); siehe auch Aegidii
Aureaevallensis Gesta episcoporum Leodiensium, MGH SS XXV, lib. III, cap. 96, S.
120.
1287 Druck in: Bormans u. Schoolmeesters, Cartulaire I, Nr. 175, S. 237 f.: Notum Jacio
quod omnem querelam quam habebam vel habere poteram adversus venerabilem
patrem et dominum meum Hugonem Dei gratia Leodiensem episcopum super castris
de Musau et de Waleue et eorum pertinendis, eisdem episcopo et ecclesie quittam
clamavi, promittetis prestito corporaliter iuratnento quod nunquam decelero ipsos aut
eorum successores inquietabo per me vel per alium (Zitat, ebda., S. 237).
1288 Druck ebda., Nr. 176, S. 238 f. Die Erklärung gegenüber dem Kölner Erzbischof und
den Vertretern des Domkapitels lehnt sich fast wörtlich an die Erklärung gegenüber
dem Lütticher Bischof (siehe Anm. 1287) an.
369