II. seine Ländereien unter sich auf teilen wollen960. Die Hälfte des von Heinrich von
Brabant zu erwartenden Erbes sollte der Graf von Loon von diesem zu Lehen
erhalten961. Von Aktivitäten des Dagsburger Grafen, mit möglichen Erben Abmachungen
oder Verträge zu schließen, ist zu diesem Zeitpunkt noch nichts
bekannt.
Am 3. November des Jahres 1200 (oder 1202) ist Albert II. von Dagsburg neben
Herzog Heinrich von Limburg und Graf Philipp von Namur in der Vertragsurkunde
Herzog Heinrichs von Brabant mit Graf Dietrich von Holland als Zeuge
nachzuweisen962. Zudem tritt er noch in unmittel barer zeitlicher Nähe zu dem eben
genannten Datum zusammen mit dem Brabanter Herzogspaar als Friedensvermittler
zwischen Bischof Dietrich von Utrecht und dem Grafen von Holland auf963. Im
Jahre 1203 findet man Albert II. auf seiten des Grafen Ludwig von Loon, der wegen
der Vogteirechte von St. Truiden mit Heinrich von Niederlothringen in Fehde lag.
Ludwig hatte sich im Verlauf der Fehde politisch mit dem Lütticher Bischof Hugo
verbunden, ihm am 22. Juni 1203 einige seiner Ländereien übertragen und von
diesem als Lehen zurückerhalten. Bei dieser Lehensübertragung waren auch Albert
II. von Dagsburg und Herzog Heinrich von Limburg anwesend964, die folglich
960 Druck der Vereinbarung in: Bormans u. Schoolmeesters, Cartulaire I, Nr. 75, S. 120:
Notum sit universis tam presentibus quam futuris quod ego Hetiricus dux [x>tharingie et
marchio, et ego Lodowicus comes de Lon super terra de Mursal et suis attenditiis talem
compositionem inivimus quod si comes Dasborc absque herede decesserit, terra illa ad
nos et heredes nostros equaliter divertetur, ita quod ego H. dux medietatem illius terre
tanquam heres legitimus habebo, reliquam medietatem L comes de Lon a me infeodum
tenebit; quod si alter nostrum ad obtinendam predictam terram aliquas impensas fecerit,
communi consilio hominum nostrorum maiorem partem illius expense ego H. dux
solvam, L. comes de Lon minorem; si etiam pro terra illa aliquis per guerram nos
infestaverit, uterque nostrum pro posse suo ad obtinendum terram prefatam totis viribus
resistet; weiterer Druck der Urkunde bei Butkens, Trophées I, preuves, S. 49.
961 Ebda., siehe das Zitat in Anm. 960.
962 Druck der Urkunde bei Koch, Oorkondenboek I, Nr. 244, S. 407-412. Zu den
Datierungsproblemen siehe oben, S. 113 f. mit Anm. 626.
963 Undatierte Urkunde abgedruckt bei Hfjeringa, Oorkondenboek II, Nr. 557, S. 22 f: Si
vero inter se discordaverint, recurrendum est ad ducem et ducissam et comitem de
Daisburch, qui fidem dederunt quod bona fide, nec favore nec odio ducti, veritatem
inquirent et ad illos juratos, qui eis videbuntur melius dicere veritatem, se inclinabunt et
illis consencient et quicquid ipsi fuerint sic arbitrati, inquisita veritate, ratum habebunt
episcopus, comes et comitissa, sicut ipsi in juramento suo comprehenderunt. Regest bei
Verkooren, Inventaire 1,1, Nr. 11, S. 14 f. Heeringa, S. 22, setzt die Urkunde nach
dem 7. September 1202 an, Verkooren, S. 14, vor 1203.
964 Urkunde, abgedruckt in: Bormans u. Schoolmeesters, Cartulaire I, Nr. 83, S. 130 ff:
... testes sunt de nobilibus viris: ... Henricus dux de Lenborc, Albertus comes de
Dasborc et de Musail; siehe auch Reineri annales, MGH SS XVI, ad 1203, S. 656: Orla
est magna dissentio inter ducem Heinricum Lovanii et Lodowicum comitem Losensem,
propter trecensum Sancti Trudonis, ad episcopum Metensem pertinentem, quem a
comite Losensi removit et duci contulit. Trudonenses resistunt, nec duci adquiescunt.
Lodowicus comes de Los omnia castra sua, Montnacu/n videlicet, Brustemiam, Hallut,
et omnem terram suam, quam libere tenebat, Sancto Lamberto tradidit, et super altare
ipsius, vidente clero et populo, praesente episcopo, duce Ardenne Heinrico et comite de
Musai Alberto legitima donatione reportavit, et de manu episcopi in hominium recepit.
311