durch die beiden schon erwähnten Diplome Arnulfs, D Am. 24 vom 26. Mai 888 in
Speyer43 und D Am. 88 vom 22. April 891 in Regensburg44 dokumentiert werden.
In beiden Fällen ist die Straßburger Kirche Nutznießer der Güterübertragungen. In
D Am. 24 werden von Arnulf auf Intervention Eberhards dem Priester Isanprecht
acht Hufen von den beiden in der Ortenau in der Grafschaft Eberhards gelegenen
Orten Auenheim und Baldanheim übertragen. Isanprecht durfte sie einem
Verwandten seiner Wahl überlassen, mit der Maßgabe, daß nach beider Tod die
Güter an das Straßburger Domstift übergehen sollten, das mit dem Ertrag daraus die
Brüder - damit sind die Domkanoniker gemeint45 - unterhalten und die Armen
speisen sollte4^. In D Am. 88 schenkt Arnulf auf Bitten des Straßburger Bischofs
Baitram der Straßburger Marienkirche eine Hufe in dem im Oberen Aargau in der
Grafschaft Eberhards gelegenen Ort Bach47. In beiden Fällen sind die Straßburger
Domkirche und * direkt und indirekt - Graf Eberhard involviert, und es zeigt sich
ein engerer politischer Kontakt zwischen Bischof und Graf. Die Königsnähe
Eberhards wird zum einen durch die Apostrophierung als fidelis comes noster in D
Am. 2448 und auch durch seine Intervention für das Begehren des Presbyters
Isanprechts, eines Mitglieds der Hofkapelle Arnulfs, deutlich49, mit dem Eberhard
augenscheinlich politische Kontakte pflegte.
43 D Am. 24, S. 35 f.
44 D Am. 88, S. 130 f.
45 Siehe dazu L. Pfleger, Kirchengeschichte der Stadt Straßburg im Mittelalter, Kolmar
[1941], S. 19 u. 24.
46 D Am. 24, S. 35 f.: Comperial namque omnium fidelium nostroru/n presencium scilicet
et Juturorum industria, qualiter quidam fidelis comes noster nomine Ebarhart petiit
demendam nostram ut cuidam venerabili prespitero fidelique oratori nostro nomine
Isanpreht quasdam res proprietatis nostrae sibi in proprium donaremus. ... Dedimus
namque illi in pago Mortunouua vocato in comitatu Ebarhardi in locis Ouuanheim et
Baldanheim nominatis hobas VIII et quicquid ad easdem hobas iure legitimeque
pertinere videtur. ...Et iussitnus inde hoc nostrae auctoritatis fieri preceptum, per quod
volumus atque iubemus, ut metnoratus Isanpreht has predictas res usque ad finem vitae
suae secure habeat teneat atque possideat et potestativa manu unicuilibet suae
cognacionis propinquo post obitum suum simili tenore tenendas contradat; post
amborum enim discessum ad cenobium sanctae Mariae semper virginis, quod dinoscitur
infra menia Argentariae civitatis esse constructum, illis fratribus ibidem servientibus
domino in sustentationem perpetualiter redigantur, ea videlicet racione ut annis singulis
in quadragesimali ieiuniorum tempore in nostra elemosina et illorum memoratorum
extra eorumdem fratrum prehendam habeant, unde reficiantur et pauperes recreantur et
ipsi devocius statutis officiis in nostra oratione permaneant.
47 D Arn. 88, S. 130 f.: Cognoscant omnes fideles nostri presentes atque futuri, quia
Baldramus venerabilis ac dilectus episcopus nostram precatus est celsitudinem, quatenus
unam hubam in comitatu Eburhardi in superiore Argowe iacentem in loco Bach
vulgariter nominato ad monasterium Argentinensis civitatis, ubi principalis episcopii sui
sedes est, in honore sancte Marie genitricis Christi dedicatum pro venerande memorie
remedio anime genitoris nostri Karlomanni regis et deinde nostre ceterorumque
parentum nostrorum concederetnus (Zitat, ebda., S. 130).
48 DArn. 24, S. 35 f., Zitat, S. 35.
49 D Arn. 24, S. 35 f.; zu Isanprecht als Kapellan in der Hofkapelle Arnulfs von Kärnten
siehe J. Fleckenstein, Die Hofkapelle der deutschen Könige, 1. Teil: Grundlegung. Die
166