Full text : Studien zur Geschichte der Grafen von Dagsburg-Egisheim

Überlegungen  einbezieht,  daß  das  früheste  urkundliche  Zeugms  zu  Eberhard  aus
dem  Jahre  886  stammt12.
Die  Verwandtschaft  zu  Waldrada  begünstigte  es  jedoch,  daß  sich  Eberhard  im
Raum  um  die  burgundische  Pforte  durch  den  Besitz  des  Klosters  Lüders  eine
machtvolle  politische  Position  aufbauen  konnte.  Waldrada  hatte  -  wohl  zu  ihrer
Versorgung  -  Lüders  von  Lothar  II.  erhalten,  wie  die  Vita  S.  Deicoli  berichtet1-1.
Nach  dem  Tode  Lothars  im  Jahre  869  zog  sich  Waldrada,  politische  und  persönliche
  Konsequenzen  fürchtend,  in  das  Kloster  Remiremont  zurück14  und  übertrug
die  Vogtei  über  Lüders  consanguinitatis  occasione  an  Eberhard,  welcher  es
schließlich  nach  dem  Tode  Waldradas  auf  Grund  erbrechtlicher  Ansprüche  in  Besitz
  nahm15.  Eberhard  behielt  Lüders  zeit  seines  Lebens  fest  in  der  Hand  und
beutete  die  Abtei  angeblich  auch  wirtschaftlich  in  großem  Maße  aus16.  Die  Position
an  der  burgundischen  Pforte  bedeutete  für  die  Lrühgeschichte  der  Eberhardiner
einen  wichtigen  geopolitischen  Standort  innerhalb  ihrer  weitverstreuten  Besitzungen.

Eberhards  erstes  reichspolitisch  relevantes  Auftreten,  von  dem  uns  zeitgenössische
urkundliche  Quellen  vorliegen,  ist  in  den  letzten  beiden  Jahrzehnten  des  9.

12  Siehe  oben,  S  13  mit  Anm  59
13  Ex  Vita  S.  Deicoli,  MGH  SS  XV,2,  S.  678:  Eo  tempore  quo  Lotharius  rex  in  Alsacia
provincia  morabatur,  in  fisco  suo  nobili  qui  Marelegia  vocatur,  cuius  adhuc  dignitatem
miri  operis  moenia  excelsa  testantur,  repente  antiqui  hostis  cauterio  inustus  est  et  in
tantam  praecipitatae  mentis  insaniam  perductus,  ut  uxorem  suam  religiosam  reginam
Bertsindam  dimitteret  et  lupam  quandam  nomine  Walderaldam  duceret.  Quae  quia
praestigiatrix  erat  opinatissima,  ita  maleficiis  multigenis  regis  animum  fascinavit,  ut
omnia  quae  ab  illo  peteret  facile  impetraret.  Cumque  nefas  tale  cresceret,  et  nemo  esset
qui  facillaret,  quasi  licenter  miserum  caput  tanto  utebatur  incestu.  Tamen,  verecundia
agente,  quia  in  palatio  versari  cum  illa  nequivit,  abbatiam  Sancti  Deicoli  illi  tradidit
atque  infernali  dote  ditavit.
14  Ebda.,  S.  679:  Audiens  autem  Walderalda  femina  nequissima  omnia  quae  acciderant  in
via  Romana,  timore  venerabilis  reginae  plus  territa  quam  proprii  sceleris  reatu
conpuncta,  quippe  quae  de  christianitate  quicquam  praeter  solum  vocabulum  non  habuit,
fuga  pocius  quam  voluntate  lapsa,  Deum  quaerere  simulavit  monasteriumque  Sancti
Romarici  hipochrita  intravit.
15  Ebda.:  Accitoque  Heberardo  comite,  consanguinitatis  occasione  scelus  adhuc  immane
praesumpsit  eique  locum  sanctum  sub  advocationis  tuitione  commisit.  Ille  autem,  ut  erat
cupidus  et  sacronun  invasor  locorum,  occasione  tali  locum  invasit  beati  Deicoli  et  post
infandae  mulieris  decessum  unca  manu  sibi  in  hereditate  asscivil.  -  Wann  Waldrada
gestorben  ist,  geht  aus  den  Quellen  nicht  hervor,  lediglich  ihr  Todestag,  der  9  April,  ist
uns  durch  einen  Nekrologeintrag  im  Liber  memorialis  von  Remiremont,  fol.  13r
überliefert:  V  ID.  APR.  ...  +  MIGRAVIT  DOMINA  VUALDRADA  ex  hac  luce.  Der
Zeitpunkt  ihres  'fodes  dürfte  sehr  wahrscheinlich  in  die  späten  siebziger  oder  achtziger
Jahre  des  9.  Jahrhunderts  fallen.  Vgl  dazu  den  Kommentar  zu  fol.  13r  durch  die
i  lerausgeber  des  Liber  memorialis  von  Remiremont,  ebda.,  S.  184.
16  Ex  Vita  S.  Deicoli,  MGH  SS  XV,2,  S.  677:  Cumque  et  locus  beati  Deicoli  tanti
persensisset  infortunium  dispendii,  ut  iam  nec  monachus  ibi  nec  clericus  haberetur,
comes  quidam  bellipotens  de  Alsaciae  partibus  nomine  Heberardus,  qui  regnum
Burgundionum  frequentare  erat  solitus,  potenter  locum  illum  invasit  et  in  hereditatem
sibi  nefario  vendicavit.  Et  quia  non  inventus  est  qui  illi  obstitisset,  omni  tempore  quo  post
advixit  manu  tirannica  contra  fas  retinuit.

161
            
Waiting...

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.